|
|
 |
 |
|
Die Carmina Burana, eine Sammlung derber Bänkelgesänge, entstanden ca. 1230, entdeckt 1805 im
bayerischen Stift Benediktbeuren, weithin bekannt geworden durch die musikalische und szenische Umsetzung von Carl Orff, erwähnt in drei Liedern das Rhinozeros. Der Inhalt macht aber deutlich, daß hier das Einhorn
gemeint ist.
|
 |
Lied 88 2. Amor trahit teneros molliori nexu, rigidos et
asperos duro frangit flexu; capitur rhinoceros virginis amplexu. Refl. Amoris solamine virgino cum virgine; aro non in semine, pecco sine crimine.
|
|
 |
Amor läßt die Schüchternheit an der Brust erwarmen harten Sinnes
Sprödigkeit bricht er ohn Erbarmen; selbst das Einhorn, mit der Zeit ruhts in Mädchenarmen. Liebesfreuden, zart und rein, spende ich dem Mägdelein; sä ich in den
Wind hinein, mag die Sünde läßlich sein.
|
|
 |
 |
|
Lied 93 a 1. Cum Fortuna voluit me vivere beatum, forma, bonis
moribus fecit bene gratum et in altis sedibus sedere laureatum. 2. Modo flos preteriit mee iuventutis, in se trahit omnia tempus senectutis; inde sum in gratia novissime
salutis. 3. Rhinoceros virginibus se solet exhibere; sed cuius est virginitas intemerata vere, suo potest gremio hunc sola retinere. 4. Igitur que iuveni virgo
sociatur et me senem spreverit, iure defraudatur, ut ab hac rhinoceros se capi patiatur. - 5. In tritura virginum debetur seniori pro mercede palea, frumentum iuniori; inde
senex aream relinquo successori.
|
|
 |
 |
|
Da Fortuna einst beschloß, ich möge glücklich leben, hat sie edlen
Anstand mir, Wohlgestalt gegeben, um mich auf den höchsten Sitz, den Ehrenthron zu heben. Aber rasch verblühten, ach, meine Jugendtage, und des Alters Runzeln ich nun mit
Würde trage; ob ich heil ins Jenseits komm, das ist jetzt die Frage. Das Einhorn pflegt der Jungfrau sich gehorsam zu erweisen; allein nur wenn die Jungfernschaft als
unversehrt zu preisen, darf in ihrem Schoß das Tier sie traut verweilen heißen. Die an einen jungen Mann all ihr Herz gehangen und mich Alten von sich weist, dieser ist
entgangen, daß von ihr das Einhorn dann sich nimmermehr läßt fangen. Auf der Jungferntenne hat der Alte keine Rechte, ihm wird nur die Spreu zuteil, das Korn dem jungen
Knechte; also laß die Tenne ich dem neueren Geschlechte.
|
|
 |
 |
|
Lied 134
De nominibus ferarum
1a. Nomina paucarum
sunt hic socianda ferarum. Sed leo sit primus, qui cunctarum basilëus. Hunc panthera, tigris comitentur cum leopardis. Rhinoceros sevus comprenditur atque camelus. Hinc etiam validos elephantes iungo vel uros. Bubalus, alx, pardus velox nimiumque dromedus, Ursus, aper, cervus avide sumuntur in esus, Hinnulus et caprea, capricornus, simia, spinga, Lynx, lupus atque lepus, vulpes, vulpecula, melus, Martarus et mygale, luter, castor tebelusque, Mus, mustela, sorex, glis gliris hyenaque cimex. Copulo spiriolum; reliquorum do tibi nullum.
|
|